redgirl.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
     
     
     
    Ik lees ook:
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    NU.nl
    Bekijk het laatste NOS journaal
     
    Het weer
     
     
     
           
     
     
     
    Make a confession and come clean....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Moblog 15 November 2005
     
      
    Je zou er haast romantisch van worden. :-)
     
    Moblog
     

    Gewoon een lekker nummer!
     
    Joss Stone:
     
    Mijn  homepage:
     
    Red zei vandaag:
    Wanneer krijg ik een revanche?
    Laatste artikelen

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Lees meer...   (7 reacties)
    Zondagochtend 10.00 uur. Jawel, het is Moederdag. Mijn jongste zoon van zes komt met een grote glimlach op zijn gezichtje onze slaapkamer binnen. Ik ben heel benieuwd welk geweldig kado hij voor mij op school in elkaar heeft geknutseld. En reken maar dat dat hem bloed, zweet en tranen gekost heeft. Want die verplichte creativiteit is niet echt aan hem besteed. Ik pak het kadootje uit en zie dat hij een prachtige ketting van pastapijpjes heeft gemaakt, geverfd in alle kleuren van de regenboog. En hij zegt er plechtig bij dat ik deze ketting tijdens mijn werk kan dragen, als ik voor mensen weer een huis moet kopen. Dat had de juf gezegd. Ik bedank hem uitvoerig en doe de ketting uiteraard gelijk om.
    Dan krijg ik nog een kadootje van hem, maar aan zijn gezicht te zien, weet hij niet wat er in zit. Dat had papa op de valreep nog gekocht. Ik maak het kado open en er komt een Venus scheermes met een batterij tevoorschijn . Geweldig,want nu hoef ik het apparaat van manlief niet meer te gebruiken!
    Zoon kijkt er naar en roept: "Hè?? Krijgen meiden dan ook een baard????"
    Misschien onnodig om te zeggen dat manlief en ik haast van het bed rolden van het lachen...

    Mijn moederdag is in ieder geval met humor begonnen, heerlijk!
    Lees meer...   (1 reactie)
     
    Gisteren was werkelijk een dag met een gouden randje, zoals ze dat wel eens zeggen. Alles klopte aan deze dag. Het heerlijke weer, mijn gezin om me heen en dat fijne geluksgevoel. Zo’n gevoel waarvan je wenst dat dat nooit meer weg zal gaan. Gisteren was de eerste keer in dit jaar dat we weer naar ‘ons plekje’ gingen. Vorig jaar hebben we namelijk een caravan gekocht. Met een fantastische seizoensplaats erbij. Aan een strandje. Zodat we vanuit de caravan altijd zicht op de kinderen hebben terwijl ze lekker in het water spartelen. Nu zijn er duizenden mensen die elk weekend gezellig op een camping staan en zondagavond met pijn in hun hart weer naar huis gaan. Dus zo bijzonder is het niet dat wij een caravan hebben. Maar wat wel bijzonder is: wij zijn totaal geen kampeerders. Die kneuterigheid op een camping? Bleghhh, dat was niks voor ons. Wij zaten liever één keer per jaar 14 dagen ergens in een warm land op een weliswaar kleinschalig vakantiecomplex met alles er op er aan. Onze weekenden vulden we dan met dagtochtjes en we zaten dus niet op een camping waar iedereen elkaar kent en waar het heel gewoon is dat je met een rol toiletpapier over het grasveld loopt. Tot vorig jaar.
    Het werd steeds moeilijker om de kinderen in de weekenden te vermaken. Wij wonen niet op een plek, waar ze lekker op straat kunnen spelen. We hebben een heerlijk dakterras, maar dat heb je na 3 weekenden thuis ook wel gezien. Dus wij besloten om een caravan te kopen. Zodat we op onze vrije dagen een plek hadden waar we naar toe konden gaan en waar de kids vrij kunnen spelen.
    Mensen uit onze omgeving moesten vreselijk lachen toen ze onze plannen hoorden. “Marion, jij op een camping?!?! Weet je wel dat je daar echt niet met je krultang hoeft aan te komen? en: Hé, daar hebben ze geen afwasmachine hoor!” Een mooi beeld hadden ze van mij, zeg. En toen was het natuurlijk klaar. Want ik zou ze wel eens even laten zien, dat ik niet zo’n nuffig popje ben. Dat ik best met een afwasteiltje over een grasveld wil lopen. En dat het me geen biet interesseert dat ik met een slinger wcpapier naar het openbare toilet ga.
    Binnen een week hadden we een caravan en een plek. Caravan is trouwens een groot woord, het is een gebakje.
    Zo noemen wij iets, wat er niet uitziet. Ook dat kon me niks schelen. Ik ben niet zo’n verkwistend persoon die gelijk een duur ding koopt om er vervolgens achter te komen dat kamperen niks voor mij is. Eerst klein beginnen. Vorig jaar hebben we er nog 2 maanden van kunnen genieten. En toen was het seizoen alweer afgelopen. Dat smaakte echt naar meer! Dus we hebben dit jaar besloten dat de caravan nog niet naar de sloop gaat ghe ghe, maar dat we het nu een heel seizoen gaan proberen.
    Gisteren was dus de eerste dag, dat we naar ons plekje gingen. De caravan was al op zijn plek gezet door de eigenaar van de camping en verder moesten we het zelf maar uitzoeken. Vorig jaar hadden we nog hulp van vader om de caravan waterpas te zetten, stroom aan te sluiten en nog meer van die typische campinghandelingen. Dit jaar gingen we het alleen doen. Ook wilden we de caravan op een andere manier neerzetten zodat we veel meer zitruimte zouden creeren. Zie je het voor je? Wij aan het duwen en trekken om dat gebakje op zijn juiste plek te krijgen. Het zweet gutste ons van het voorhoofd en af en toe lagen we werkelijk dubbel van het lachen, zo van: “Kijk ons nou!” De caravan staat nu ook waterpas, dankzij de houtblokken die wij ergens in de bosjes vonden en waar de poten op konden rusten. Uiteindelijk…hij stond er!
    Daarna hebben we de tafel en stoelen uitgestald terwijl de kids intussen hun zwembroek aandeden om vervolgens met een krijgsgejoel het water in te springen. En toen gingen we zitten. Languit op een vijfstandenstoel. We genoten van de rust, van de vogeltjes, van de kids, van de zon…en van elkaar.

    En daarom was dit een dag met een gouden randje.
    Lees meer...
    Met een slaperig hoofd kijk ik naar mijn wekker. Waaaat, lees ik dat goed?!?! Het is 8.04 uur! Ik spring uit mijn bed, ren halfnaakt naar de kamer van de kinderen, maak ze wakker en zeg: "Wakker worden, mama heeft zich verslapen, het is al erg laat!" Als een wonder stappen ze direct uit bed, hun gezichtjes kijken me vol ongeloof aan. Mama zich verslapen? Dat hebben ze nog nooit meegemaakt....
    Wat er dan in het volgende kwartiertje gebeurt, is volledig langs me heen gegaan. Alles op de automatische piloot gedaan en de kinderen werkten heel lief mee. Normaal zijn ze 's morgens niet vooruit te branden, nu trokken ze snel hun kleren aan. De oudste had al een broodje voor zichzelf klaargemaakt en stond staande te eten. De jongste had in no time zijn kleren zelf aan gedaan en begon direct met zijn boterhammetje, wat ik inmiddels al voor hem neer had gezet.
    Appels geschild, pakjes drinken in de rugtassen gedaan...goh het ging toch aardig snel allemaal!
    Toen zei de jongste: "Eh mama, moet jij je ook niet aankleden?" Ik bekeek mezelf eens. Arghhhh, ik liep nog steeds halfnaakt rond! Ik liep heel rustig de kamer uit, om vervolgens naar de badkamer te rennen. Ik greep naar de kleren, die ik goddank al de avond ervoor had klaargelegd en deed daarna vlug mijn lenzen in. O shit, dat is ook zo..ik heb ontstoken ogen en ik zie momenteel met lenzen net zo weing als zonder. Maakt niet uit. als ik die kids maar eerst in de klas heb. Toen bedacht ik me opeens dat vanmorgen de schoolfotograaf komt! De haren van de kids moeten dus netjes in model gebracht worden, zuchtttt! De oudste was al druk bezig met zijn haar, daar mag ik echt niet meer aan komen. De jongste is gisteren naar de kapper geweest en heeft weer een lekker fris koppie, wat gel er in en klaar is hij. Wassen en tanden poetsen (mam, moet dat echt? Ja! Je wilt toch niet met vieze tanden op de foto? Nou dan!), we hebben het allemaal in een recordtijd gedaan!
    Het is 8.23 uur. Jassen aan en heel nonchalant naar school lopen. Alsof we ons echt niet vreselijk gehaast hebben. Twee minuten laten kwamen we aan, en ruimschoots op tijd. Alle kinderen waren er nog niet eens. Ik geef de jongste een kus en loop quasi rustig weer naar huis. Niks aan de hand hoor! Ik doe de voordeur open, schop mijn laarzen uit en plof op een stoel neer. Tjonge, wat een lekker begin van de dag. NOT.
    Ik ben inmiddels met mijn tweede kop koffie bezig en ik ben nog net zo duf als een konijn. Ik ga zo weer aan de studie, maar ik denk niet dat ik iets in mijn hoofd gestampt krijg. Hoe heb ik me toch zo kunnen verslapen. Ok, ik heb slecht geslapen. Ik ben waarschijnlijk tegen een uur of zes vreselijk diep in slaap gevallen. En ik heb waarschijnlijk de wekker om 7.05 uur uitgedaan. Ik kan het me niet herinneren.
    Hoe dan ook, het is allemaal weer goed gekomen. Maar dit overkomt me geen tweede keer weer! Mijn mobiel met snooze functie ligt vanavond naast mijn bed. En maar hopen dat ik hem dan niet in één keer uitdruk.....
     
    Lees meer...
    De weken vliegen voorbij en dat zal ook één van de redenen zijn dat ik mijn weblog behoorlijk heb verwaarloosd. Terwijl ik eigenlijk zoveel te vertellen heb. Want tjonge....sinds de laatste keer dat ik schreef is er heel wat veranderd in mijn leventje.
    Ik heb namelijk een baan. Nu is dat op zich geen wereldschokkend nieuws. :-)  Maar het is wel een baan, waar ik een paar jaar geleden best wel eens over droomde. En ik dacht ook altijd dat dat wel een droom zou blijven. Want de opleiding is niet goedkoop. En als je dan uiteindelijk je papiertje hebt, kom er dan maar eens tussen. Want het is een aparte wereldje, de makelaardij. Want dat is waar ik van droomde: makelaar worden.
    Een vrij beroep en dat trok me toch wel erg aan. Want ik werk al bijna 14 jaar niet meer onder een baas; mijn man en ik hebben een eigen zaak en we zijn dus zelfstandig aan het ondernemen.
    Maar het begon bij mij te kriebelen. Al een paar jaar lang. Dat ik iets anders wilde gaan doen. Iets wat helemaal los staat van onze zaak. Een zaak waar ik heel trots op ben, maar waar ik me nooit echt heb thuisgevoeld. Maar het feit dat ik met mijn man kon samenwerken en we elkaar dus ook eens wat langer zagen dan een uurtje per dag, gaf toen voor mij de doorslag om te stoppen met elders te werken. En zo begonnen we samen aan een nieuw avontuur. En ik heb dat ook met liefde gedaan.
     
    En toch...na zoveel jaren wilde ik graag wat anders. En er kwam wat anders op mijn pad. Iemand. Een vriend. En die vriend wilde zijn zaak uitbreiden met een makelaarsdienst. En vroeg of dat niks voor mij was. Wat leukkkkk! Help, slik...dat kan ik toch niet! Dat was ongeveer mijn eerste reactie. Nachten liggen draaien, want dat kan ik vast niet. Ik durf dat toch niet. Want in een droom lijkt het allemaal zo mooi, maar de werkelijkheid is dan wel heel eng.
    Natuurlijk ging ik niet over één nacht ijs. Gesprekken met man en vriend overtuigden me ervan, dat ik deze kans moest gaan grijpen. Ik heb niks te verliezen.
     
    En zo zijn we een aantal maanden verder. Inmiddels ben ik met de makelaarsopleiding begonnen, en ook al voorzichtig aan het werk. We bouwen het heel rustig op. Elke dag leer ik weer wat. Elke dag verleg ik weer een grens. De grens van het niet durven. En elke dag ben ik een beetje trots op mijzelf.Omdat ik het gedurfd heb, deze kans met beide handen aan te pakken. Want man-o-man, het is zooooo leuk werk en het is helemaal mijn ding!
     
    Dus ik ben blij. Ook blij met de kans die vriend mij gegeven heeft. Want zonder hem had ik dit allemaal niet kunnen doen. En hoe het ook allemaal gaat lopen, ik weet nu in ieder geval dat de makelaardij mijn ding is. Dat ik eindelijk datgene gevonden heb, waar ik al zolang naar zocht.
    Voldoening.
     
    Lees meer...   (16 reacties)
    Het is weer maandag. De eerste normale dag na de kerstvakantie van de kids. Het was heerlijk dat ze vrij waren, maar ik vind het ook erg prettig dat de school weer begonnen is. Het huis is weer van ons. Manlief en ik kunnen weer tv kijken wanneer wij dat willen (wat mij betreft blijft ie dus nu gewoon uit) en ik kan weer even internetten wanneer ik dat wil.
    Het was een drukke tijd, deze vakantie. De kerstdagen, Oud en Nieuw en gisteren hebben we nog de verjaardag van mijn jongste zoon gevierd.
    Toch hebben we nog de kans gezien om met zijn tweeën een paar dagen er tussen uit te gaan. Op 2 Januari zijn we naar een hotel in Berg en Dal (bij Nijmegen)gereden en op 4e kwamen we weer terug. Dat was een super idee van manlief en we zijn echt even lekker bijgekomen van alle drukte! Nijmegen is echt een leuke stad en we gaan er zeker nog een keer weer naar toe.
     
    Maar nu begint het normale leventje weer. Een nieuw jaar met nieuwe kansen. Wat er ook op mijn pad mag komen...ik ga er wat van maken. Iemand zei een tijd geleden tegen mij dat 2007 mijn jaar zou worden. Dat ik iedereen versteld zou doen staan. En aangezien hij het al zo vaak bij het rechte eind heeft gehad, geloof ik dat.
    Maar het komt me niet aanwaaien, dus ik moet er wel wat voor doen.
     
    En dat is helemaal niet erg,.... want ik ben er klaar voor!
    Lees meer...   (8 reacties)
    HOT - NOT

    Robotica Domestica - Lijfelijk huishouden
    Homeshopping - Winkelcentra
    YouTube - MTV
    Webprofiles - Visitekaartjes
    Iran - Irak
    MySpace - Dinerfeestjes
    Google - Yahoo
    Ipod & Itunes - MP3
    Metallic kleuren - Natuurlijke kleuren
    Futurism - Fundamentalisme
    André Courrèges - Louis Vuitton
    Marc Jacobs - John Galliano
    Leggings - Superstrakke spijkerbroeken
    Suzy Menkes The Movie - The Devil wears Prada
    Thierry Mugler vintage bij Ebay - Thierry Mugler nepperds
    Zilver - Goud
    Fluoriserende look - Army look
    Space Age - Bling Bling
    Black light - Zonlicht
    Helikopter - Hummer
    Four Play - Triple Play
    Wet Engineering - Tsunami’s
    Water - Vuur - War on Terrorism
    21ste eeuw - 20ste eeuw
    Scorpio Island Abu Dhabi - Palm Island Dubai
    Suburban Citywear - Urban Streetwear
    24/7 - 9/11
    Aerodynamische vormen - Authentieke vormen
    Free Voip - Telefoonrekeningen
    Glasvezel - ADSL
    China investeert in Afrika - De wereld investeert in China
    Klimaatcontrole - Klimaatverandering
    Robocop - Scarface
    Economie - Politiek
    All-in-one apparaten - Verschillende apparaten
    Paris & Britney - Nicolle & Whitney
    Queen Rania van Jordanië - Kate Moss
    Scissor Sisters - Desperate Housewives
    Pre-parties - After-parties
    SecondLife - In Real Life (IRL)
    LinkedIn -Lunchafspraken
    Lady Diana Memorial Event - Sir Bob Geldof Live Aid Event
    Hyves - Schoolreünie
    Birkenstocks Business Footwear - Customized sneakers
    Silicon(e) Valley - Hollywood Hills
    Natural Nail Care - Acryl Nail Topping
    Manhattan Male Manicure - Baarden
    Home Hologram - Home Cinema
    Beamer - Platte tvscherm
    Virtual catwalk - Fashion Week
    Dallas & Dynasty - Trailer Trash
    Vietnam - Thailand
    BON magazine - Dansk magazine
    Designer Zonlenzen - Designer zonnebrillen
    Uniformisme - Individualisme
    Paypal - Pinautomaten
    Australasia - Eurabia
    2010 - 2001
     
    Ondanks dat ik een bloedhekel heb aan trendwatchers, plaats ik deze lijst toch.
    Ik lees hem dan ook met een dikke vette knipoog. Dat zouden zeker meer mensen moeten doen. Want je hebt ze erbij hoor. Mensen die gelijk hun Louis Vuitton koffers bij het grofvuil gooien en zich een echte André Courrèges aanschaffen. Want dat is zooooo hot. Blghhh.
    Toch is het altijd wel grappig om deze lijstjes te lezen. En kom ik er achter dat ik in 2006 absoluut niet hip ben geweest. :-)
    Maarrrr....ik loop nu zelfs al een beetje voorop: ik ben een member van YouTube, ik hyve me suf, ik heb net sinds een week mijn acrylnagels eraf gepeuterd, ik ben dol op zilveren sieraden, ik heb voor mijn man een Birkenstock spijkerbroek gekocht (nu nog de Birkenstock schoenen erbij en hij is ook helemaal hip), de skinnyjeans vond ik al vreselijk want dan lijken je benen net stokjes en ben dus best blij met de legging die ik overigens alleen draag met een kort rokje er overheen, ik was alltijd al dol op pre-parties omdat ik de after-parties toch nooit kon volhouden....
     
    Kortom: Red is HOT in 2007!

    Lees meer...   (10 reacties)
    Robert Long is overleden. Dat nieuws hoorde ik pas een uurtje geleden.
     
    Robert Long is voor mij onlosmakelijk verbonden met de tijd dat mijn vader is overleden.
    Zijn muziek, zijn teksten....ze maakten grote indruk op me. Een vriendin van me nam me drie dagen mee naar het huis van haar moeder. Even weg uit Groningen, even weg van alle ellende. Zij had haar vader een paar jaar daarvoor verloren, hij had zelfmoord gepleegd. En ze wist als geen ander hoe het voelde om je vader te verliezen. Al had mijn vader dan niet zelf voor zijn dood gekozen.
    s'Nachts sliepen we niet maar dronken bier, huilden en luisterden naar Robert Long. Door haar heb ik zijn muziek leren kennen. Zijn gevoelige teksten, maar ook de teksten waarin hij zo heerlijk tegen bepaalde mensen uit de maatschappij aanschopte. Geweldig vond ik dat, ik had namelijk precies hetzelfde gevoel. Ik wilde ook wel overal tegen aanschoppen. 
    Nu is Robert Long zelf overleden. En dat nieuws bracht me dus even weer terug in de tijd. Naar achttien jaar geleden.
     
     
     
     
     
    Lees meer...   (7 reacties)
    En weer heeft de Jeugdzorg gefaald en is een jongetje van vijf jaar vermoord door zijn psychisch gestoorde moeder.
    Wanneer gaan ze eindelijk een keer iets leren van deze vreselijke gevallen?
    Lees meer...
    Het is niet te geloven,......maar Red heeft al een kerstboom in de kamer staan! Is dat erg of is dat erg! Ik moest er zelf nog niet aan denken, maar ik ben vandaag door mijn knieën gegaan omdat mijn jongste zoon zooooooooooo graag de kerstboom wou optuigen.
    Het werd eigenlijk meer een kerstboom aftuigen, want wat heb ik geworsteld met die k**ten lampjes. Ik had nieuwe lampjes gekocht en die moest ik eerst uit de verpakking trekken, daar was ik al een half uur mee bezig. Toen had ik al haast geen zin meer om ze in de boom te hangen. Zoonlief zat intussen weer doodleuk op de bank even tv te kijken en riep me toe: "Als je de ballen er in gaat doen, moet je me roepen hoor mam!" Duhhhh.
    Nou dat duurde nog wel even, want ik had slingers, kralen kettingen en nog meer van dat soort ongein gekocht en dat moest er dus eerst in. Maar eerst die lampjes. Op den duur had ik mezelf haast omgelegd met die rotdingen en riep met een verhit hoofd naar manlief: "Volgend jaar koop ik zo'n kant en klaar visnet met lampjes erin, dit is toch niet te doen zeg!
     
    De rest van de versieringen heb ik er zo nonchalant in gegooid dat ik iedereen ga wijsmaken dat mijn zoon de kerstboom helemaal alleen heeft opgetuigd. Dan begrijpen mensen vast beter waarom de boom aan de achterkant niet gevuld is met kersttroep. :-)
    Op zich is de boom best nog mooi geworden. Een hele nochalant gemaakte boom.Met zwarte fonkelende ballen. Met zilverkleurige glitterballen. Een keer weer wat anders. Maar je moet hem vooral niet een kwartslag draaien. Gewoon niet meer aankomen, niks meer aan doen. :-)
     
    Dus Red heeft al een kerstboom in de kamer staan. Voor het eerst in haar leven is ze één van de eersten.... in plaats van één van de laatsten die nog een kerstboom moet versieren.
     
    Maar de kerstcd die zoonlief direct wilde horen.....dat gaat de komende anderhalve week echt niet gebeuren. NO WAY!
     
     
    Lees meer...   (7 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl